شعر از سمت خداوند به ما نازل شد

از ته كوچه‏ ي لبخند به ما نازل شد

 از همان روز ازل لحظه‏ ي زاييدن‏مان

نافمان را كه بريدند به ما نازل شد

 كام دنيا كه به شوري و به ترشي مي رفت

شعر با مزه‏ اي از قند به ما نازل شد

 زندگي و غمِ نان گرچه كه از كله‏ ي ما –

پوست مي كند وَ مي كند به ما نازل شد

 ‹‹ آسمان بار امانت نتوانست كشيد ››

با خدا توطئه كردند به ما نازل شد

 زير اين بار نفس از تنمان در مي‏ رفت

اسم‏ مان بود هنرمند به ما نازل شد

 ‹‹ شاعران وارث دردند ›› يكي گفت و چنين

درد هم صاعقه مانند به ما نازل شد

 مادر گيتي از اين دست زيادي زاييد

هرچه را گوشه‏ اي افكند به ما نازل شد

 الغرض هرچه خوشي بود براي دگران

آن چه از غصه نوشتند به ما نازل شد